به نام خدای رحمان 
"زیر گنبد کبود"
زير گنبد کبود جز من و خدا کسی نبود،
روزگار، رو به راه بود، هيچ چيز ،نه سفيد و نه سياه بود، با وجود اين،مثل اين که چيزی اشتباه بود.
زير گنبد کبود،بازی خدا، نيمه کاره مانده بود؛ واژه ای نبود و هيچ کس، شعری از خدا نخوانده بود.تا که او مرا برای بازی خودش، انتخاب کرد؛توی گوش من يواش گفت: "تو دعای کوچک منی"،بعد هم مرا، مستجاب کرد.
پرده ها کنار رفت،خود به خود،با شروع بازی خدا، عشق افتتاح شد.سال هاست ،اسم بازی من و خدا ،زندگی ست ، هيچ چيز، مثل بازی قشنگ ما، عجيب نيست، بازی ای که ساده است و سخت، مثل بازی بهار با درخت.با خدا طرف شدن، کار مشکلی است،زندگی، بازی خدا و يک عروسک گلی است.
                                                    "عرفان نظرآهاری"
                                       $$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$
"سوگند به اسب و زيتون و ماه"
خداوند گفت: " سوگند به اسبان دونده ای که نفس نفس می زنند." " سوگند به اسبانی که به سم از سنگ آتش می جهانند."
اسبان شنيدند و چنين شد که دويدند، چنان که از سنگ آتش جهيد. اسبان تا هميشه خواهند دويد از اشتياق آنکه نام شان را خدا برده است.
                                                                      ***
خداوند گفت:" سوگند به انجير و سوگند به زيتون."
و زيتون و انجير شنيدند و چنين شد که رسم روييدن پا گرفت و سبزی آغاز شد و چنين شد که دانه شکفتن آموخت و خاک روياندن و چنين شد که انجير جوانه زد و زيتون ميوه داد.
                                                              ***
خداوند گفت:" سوگند به آفتاب و روشنی اش. سوگند به ماه چون از پی آن برآيد. سوگند به روز چون گيتی را روشن کند و سوگند به شب چون فرو پوشد و سوگند به آسمان و سوگند به زمين."
آن ها شنيدند و چنين شد که آفتاب بالا آمد و ماه از پی اش. و چنين شد که روز روشن شد و شب فرو پوشيد. و چنين شد که آسمان بالا بلند شد و زمين فروتن.
                                                              ***
و انسان بود و می ديد که خداوند به اسب و به انجير قسم می خورد، به ماه و به خورشيد و به هر چيز بزرگ و هر چيز کوچک.و آنگاه دانست که جهان معبدی مقدس است و هر چه در آن است متبرک و مبارک.
پس انسان مومنانه رو به خدا ايستاد و تقديس کرد اسب و زيتون و ماه را، آفتاب و انجير و آسمان را.                                            "عرفان نظرآهاری"
                                  $$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$
این روزها دلم حال و هوای غریبی دارد. تولد من آمده. 20 خرداد 63...20 خرداد 88 ...25 سال زندگی.
25 ساله شدم!تولدت مبارک مژگان!
از کودکی تولدم را خیلی دوست داشتم. هنوز هم خیلی دوستش دارم! امسال دلم چیز کوچکی می خواهد. تبریکی کوچک از عزیزی بزرگ.چقدر خوب می شود اگر باشد. این بهترین هدیه است برای من.
به راستی دل ها چه آسان شاد می شوند و چه آسان رنگ غم به خود می گیرند!
نوشتن خوب است... خیلی هم خوب است....
خدای مهربانم می دهی آیا؟
سپاس و ستایش مخصوص پروردگار جهانیان است...
نمی دانم باید بر این 25 سال عمر گریه کرد یا خندید!
 بعضی وقتا فکر می کنم هیچکی منو دوست نداره! چقدر این احساس قوی میشه وقتی تولد آدم نزدیک میشه!
تبریک تولد یعنی تو برای آدما مهمی و دوستت دارن. هر چی تعدادش بیشتر باشه یعنی بیشتر محبوب هستی. تولد یعنی همین!
امروز من متولد شدم. با همه ی پاکی و مهربانی خدا آمدم به این دنیا. چقدر تونستم حفظش کنم؟ فقط خدا می دونه.خدا کنه روزی که از این دنیا می رم خیلی این پاکی و مهربونی رو خراب نکرده باشم. الهی آمین.من همه رو دوست دارم. خدایــــــــــــــــــا شکـــــــــــــــرت. خدایا خیلی خیلی ازت ممنونم. به خاطر عمری که دادی و می دی.به خاطر همه ی لحظه هایی که به من اجازه دادی توی این دنیا باشم و بنده هات رو دوست داشته باشم.خدا جونم خیلی مهربونی. خیلی دوستت دارم. به خودت قسم راست می گم.کاش این سه تا جمله ی آخر رو توی یه کوهستانی می گفتم که صدام هزار هزار بار تکرار می شد.الحمد لله.................
پ.ن. : من دقیقا ساعت 13:30 به دنیا اومدم! روز یکشنبه 20 خرداد 1363 .

نوشته شده در چهارشنبه بیستم خرداد 1388ساعت 13:30 توسط مژگان | |